Fréttir & greinar

Mynd eftir Ingu Dagný Eydal Hvað ef það er kónguló í skónum mínum? Hvað ef ég bakka á staur? Hvað ef ég dett? Hvað ef allir hlæja að mér? Hvað ef lyftan festist? Hvað ef ég er að fá hjartaáfall? Hvað ef geitungur stingur mig? Hvað ef ég geri mistök? Hvað ef kjúklingabein festist í hálsinum á mér? Hvað ef það eru sýklar á þessu sem ég var að snerta? Hvað ef ég hendi óvart 10.000 kalli í ruslið? Hvað ef ég ræð ekki við þetta? Fannst þú fyrir kvíða þegar þú last þessar hugsanir?

„Nú á það að vera ánægja og æðisleg upplifun að eiga barn.“ Þessi staðhæfing hljómaði í eyrum mér í útvarpsþætti einn morguninn þegar ég var í göngutúr í haustsvalanum. Rætt var við þrjár ungar tvíburamæður sem ræddu m.a. um þá upplifun að eignast tvö börn í einu. Þáttastjórnandi sló þar fram ofangreindri fullyrðingu um upplifun þess að eignast barn. Mæðurnar ungu tóku vissulega undir þetta að hluta til en komu einnig inn á að þetta væri ekki bara dásamlegt og eintómur dans á

Fjögurra ára sonur minn hrópaði úr stórum kastala: ,,Mamma sjáðu mig ég er svo duglegur, ég gat þetta!!" Ég svaraði: ,,Já ég sá það, þú klifraðir upp alveg sjálfur og fórst mjög varlega." Hann: ,,Já ég gat þetta alveg sjálfur.” Hann þurfti ekki samþykki mitt, orð eða hrós til þess að vita að hann stóð sig vel. Hann vissi það og var stoltur af sjálfum sér. Hrós er afar gagnlegt og mikilvægt í uppeldi barna. En það skiptir máli hvernig er hrósað, það þarf að innihalda tilga